Türkiye’nin beklentileri noktasında, IMF ile bir anlaşmaya varılabileceği mesajı ağırlık kazandı. Anlaşmanın çerçevesinin ihtiyati stand-by olabileceği, kaynağın gerek duyulduğu takdirde kullanılabileceği belirtildi.
Stand-by limitinin görüşmeler sonrasında netleşeceği, ancak bu miktarın 25-30 milyar dolar civarında olabileceği ifade edildi.
TBMM Plan ve Bütçe Komisyonu’na gelişi sırasında gazetecilerin IMF anlaşmasına ilişkin soruları üzerine Devlet Bakanı Mehmet Şimşek, “O açıklamayı yapan arkadaşlara sorun” demekle yetindi.
IMF ile anlaşmayı değerlendiren Stratejist Murat Gülkan, “Anlaşma olumlu olacaktır. Artık daha fazla gecikmeden bir an önce yapılmasında büyük yarar var. Keşke Nisan ayında, IMF Türkiye’nin ağzının içine bakarken bu anlaşmayı yapsaydık” diye konuştu.
İHTİYATİ İLE NORMAL STAND-BY’IN FARKI NE?
Türkiye’nin teknik çalışmalarını yürüttüğü ihtiyati stand-by ile daha önce gerçekleştirdiği normal stand-by arasında çok büyük farklılıklar bulunmuyor.
Her iki anlaşma arasındaki temel fark, kredi kullanımında ortaya çıkıyor. İhtiyati stand-by anlaşmasında, anlaşma yapan ülke likidite sıkışıklığı çekmesi halinde IMF’den acil kredi çekebiliyor. Türkiye’nin daha önce 19 kez uyguladığı normal stand-by düzenlemesi, IMF kredi politikalarının çekirdeğini oluşturuyor ve doğrudan kaynak kullanabilme güvencesi sağlıyor. Bir başka deyişle; ihtiyati stand-by’da kredi kullanımı isteğe bağlı iken, normal stand-by’da otomatik olarak kredi sağlanıyor. İhtiyati stand-by’ın süresi 1-1.5 yıl iken, normal stand-by anlaşması 4-5 yıl sürüyor.
