| |
|
|
| |
| 
Yazara e-posta atmak için resmin üzerine tıklayın. | |
|
İstanbul Film Festivali sizi bu zorlu duruma karşı uyarmak için ‘farklı’ filmlerin üstüne bir tabela koyuyor: Mayınlı Bölge.
Kitapçık bu bölgede yer alan filmler “tarzı ve biçemi farklı, alışılmadık, sıra dışı, öncü, biraz da zorlayıcı” olarak tanımlıyor. Kısaca söylemek gerekirse herkese göre değil. Ancak sanat olarak sinemadan ve keyfetmekten hoşlananlar için en doğru bölge.
Bölgenin gözü kapalı seçilecek filmlerinin başında bütün filmografisi mayınla dolu Jean-Luc Godard’ın son filmi ‘Müziğimiz’ (Notre Musique) geliyor. Godard son on beş yılın savaşlarına ve politik mücadelelerine göndermeler yaparak insanın yok etme ve ruhunu temizleme arayışlarını sorguluyor.
|
|
|
| 'Müziğimiz'
| | 
Filmin çatısını, Dante’nin ‘İlahi Komedya’sından yola çıkarak kurmuş. Cehennem, Araf ve Cennet’te geçen filmle ilgili sözlerini Roll dergisini geçtiğimiz sayısında bulmak mümkün.
Şehrimize bir Godard filmi gelmiş; kaçırmamak gerek.
Bazı filmler uzaktadır, bilinmez yanı çoktur ama bir karesiyle, içinden bir cümleyle sizi yakalamayı başarırlar. Kolombiya’nın varlığından dahi çok azımızın haberdar olduğu sinemasından gelen ‘Avarelerin Gölgesi’ (La Sombra Del Caminente) bu sınıfa giriyor.
|
|
|
| ‘Avarelerin Gölgesi’
| | 
Kitapçıktaki o siyah-beyaz fotoğrafa takılıp kalmamak, “...Bacağını kaybetmiş olan işsiz Mañe, sokaklarda başıboş dolaşırken, tuhaf bir tiple, insanları sırtında taşıyan bir “silletero” ile tanışır” cümlesine kapılmamak mümkün değil. İki yitik karakter üzerinden Kolombiya’nın karanlık yüzüne (ve yakın geçmişine) dair bir film. Bu mayın patlamaz, içiniz rahat olsun.
‘Tulse Luper’in Çantaları’ (The Tulse Luper Suitcases) üçlemesi için aynı güvenceyi veremem; çünkü Greenaway kimileri için hayran kalınacak bir çiçek tarlası olabilir, ama kimileri için her santimetrekaresi mayınla dolu bir sınır bölgesidir.
|
|
|
 |
|
| | | 'Tulse Luper'in Çantaları'
|
| |
Festivali başından beri takip edenler bilir; Greenaway’in ‘Aşçı, Hırsız, Karısı ve Aşığı’ filmi kadar, bir anda etkileyen, yönetmenini belleğe kazıyan az film gelmiştir. O yüzden bu ‘zoru seven’ yönetmenin kredisi sonsuzdur aramızda. Ancak henüz bir Greenaway filmi görmemiş olanlara tavsiye edilebilecek tek yöntem üçlemenin ilk filmine bir bilet alıp örneğini göremeyecekleri bu sinema anlayışıyla kendilerini sınamaları. Sonra mayınlara basıp basmayacaklarına kendileri karar vermeliler.
“Ruhları çalan bir kaplanın kovaladığı bir askerle genç bir köylü oğlanın aşkı...” Bu giriş ‘Tropik Hastalık’ (Sur Pralad) için her şeyi söylüyor: karşımızda bir şiir var ve aynı zamanda tesiri kuvvetli olabilecek bir mayın. Zaten yönetmenin sicilinde ‘bağımsız sinemacı, video-art yapımcısı, bienal katılımcısı’ kayıtlarını gören birinin göreceği filme dair zihninde bir resim oluşması gerekir.
|
|
|
 |
|
| | |
Uzakdoğu’da sadece şiddeti kullanan (estetik veya didaktik) filmler çekilmiyor. Apichatpong Weeresethakul’un filmi görselliği ve şiirselliği öne çıkaran bir Tayland filmi. Denemeye değer.
Mayınlar gözünüzü o kadar da korkutmasın; bölgede dolaşmak için cesaretten çok merak ve biraz da heves gerekiyor.
Film Festivali Sitesi için tıklayın
|
|
| |
Loren'li Festival açılışı
AKM 2010’u yeni yüzüyle karşılayacak
