Cassini-Huygens uzay aracı, Amerikan, Avrupa ve İtalyan uzay Ajansları’nın ortak projesi olarak 1997 yılında uzaya yollandı.
2004 yılında Satürn ve çevresinde incelemelerine başlayan Cassini’den gelen veriler sonucu, o zamanlar, uydunun yüzeyinin bir hidrokarbon okyanusuyla kaplı olduğu düşünülmüştü.
Bir yıl sonra, Cassini’den Huygens gözlem aracının Titan’ın yüzeyini incelemeye gönderilmesiyle bambaşka bir tablo ortaya çıktı.
Yüzeyin büyük bölümünün katı; ama kanallar, kumullar, kraterler gibi jeolojik oluşumlarla kaplı olduğu belirlendi.
İşte uzmanlar, Titan’ın yüzeyindeki bu oluşumların, hareket halinde olduğunun anlaşılması üzerine uyduda su olabileceğini düşündüklerini söylüyorlar.
Titan, Dünya ile aynı yönde hareket eden Ay gibi, Satürn’e devamlı aynı yüzünü dönüyor.
Bu nedenle de bilim adamları, Cassini’den son gelen fotoğraflar ve verilerde, uydunun yüzeyinde varolduğu bilinen jeolojik oluşumların hareket halinde göründüğünü anlayınca şaşırdıklarını belirtiyorlar.
NASA’dan Christophe Sotin, dört yıl önce gözlemledikleri jeolojik oluşumların uydu üzerindeki konumlarının, yaklaşık 100 kilometre kaydığını tespit ettiklerini belirtiyor.
Su olduğunun doğrulanması, Titan’ın yaşam formunun oluşması için gereken iki bileşene- suya ve organik moleküllere sahip olduğu anlamına gelecek.
Güneş Sistemi’nde halihazırda Jüpiter’in üç uydusunun derin okyanuslara sahip olabileceği düşünülüyor.
Bunlar: Ganymede, Callisto ve Europa.
Titan’ın altında da Europa’da olduğu düşünülen su yatağına benzer yapıda bir okyanus olduğu görüşü hakim.
Kuşkusuz bu hala bir tahmin ve yüzeydeki değişikliklerin başka bir sebebi de olabilir.
Ama bilim adamları şimdilik en güçlü adayın okyanus teorisi olduğunda birleşiyor.
